T: +30 27520 21565 E: sofroni5@otenet.gr TripAdvisor Facebook

Όμορφη Πόλη

Η ιστορία του σπιτιού πηγαίνει πίσω στο 1860 όταν κατεδαφίστηκαν τα θαλάσσια τείχη της πόλης και η λεωφόρος Αμαλίας χτίστηκε στη στη θέση τους. Από τη λεωφόρο Αμαλίας ώς τη θάλασσα δημιουργήθηκε μια νέα περιοχή του Ναυπλίου: Οι συνοικία του Γιαλού. Τα κτήρια εκεί χτίστηκαν ανάμεσα στο 1860 και το 1920 σε νεοκλασσικό στύλ, και χρησιμοποιούνταν ώς αποθήκες και μαγαζιά αντί για οικίες. Η περιοχή δημιουργήθηκε με σχέδιο, από τον Όθωνα. 

Ο δρόμος μας, Εμμανουήλ Σοφρώνη, ήταν ο κύριος δρόμος της περιοχής και συνέδεε την κύρια πόλη με τη θάλασσα. Ονομάστηκε προς τιμήν του κ. Εμμανουήλ Σοφρώνη που ήταν στρατιvωτικός ιατρός και δήμαρχος Ναυπλιέων από το 1925 ώς το 1929. Τα σπίτια είναι χτισμένα στη σειρά, εκτός από το δικό μας που έχει χώρο επειδή βρησκόταν η είσοδος στην πόλη.

Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου η Ελλάδα ήταν υπό κατοχή από 3 δυνάμεις (Γερμανία - Ιταλία - Βουλγαρία). Οι Ιταλοί ήταν υπεύθυνοι για το Ναύπλιο, έφθασαν με πλοίο τον Αύγουστο του 1943 και εγκαταστάθηκαν σε αυτό το σπίτι.

Ο επάνω όροφος χρησίμευε ώς χώρος διαμονής και το ισόγειο ήταν η κουζίνα τους και εστιατόριο.

Istoria

 

Οι Ιταλοί στρατιώτες μοιράζονταν συχνά το φαγητό τους και κερνούσαν τα πεινασμένα παιδιά στη γειτονιά. Γενικότερα, η συμπεριφορά των Ιταλών αξιωματικών ήταν αξιοπρεπής, χαιρετώντας τον κόσμο στον δρόμο και τραγουδώντας τα βράδια κατα την περιπολία τους.

Μια ηλικιωμένη γειτόνισσα μας είπε την ιστορία της: Ήταν έφηβη τότε και κατα τη διάρκεια του πολέμου και της κατοχής, δεν υπήρχαν επιλογές για διασκέδαση, ειδικά για γυναίκες. Για την ίδια, η διασκέδαση της ημέρας ήταν όταν το βράδυ περνούσε η βραδυνή περίπολος των Ιταλών στρατιωτών, τραγουδώντας στο δρόμο. Οι Ιταλοί ήταν όμορφοι νέοι και ένας από αυτούς ξεχώριζε για την όμορφη φωνή του, και έτσι η νεαρή κοπέλα περίμενε κάθε βράδυ κρυμμένη πίσω από τις γλάστρες του μπαλκονιού της για να θαυμάσει αυτόν και το τραγούδι του. Τον είχε ερωτευθεί, και αν και δεν τον γνώρισε ποτέ, ακόμα θυμάται τη γλυκειά μελωδία του τραγουδιού του.

Κατα τη διάρκεια της Δικτατορίας στην Ελλάδα το σπίτι ήταν το αστυνομικό τμήμα της πόλης του Ναυπλίου. Η είσοδος που τώρα είναι η ρεσεψιόν μας, ήταν η φυλακή και ήταν κλειστό με σιδερένια κάγκελα. Το πολίτευμα Παπαδόπουλου ήταν γνωστό για τους βασανισμούς πολιτικών κρατουμένων. Ένας άνδρας μας είπε την ιστορία του: Περπατούσε στο δρόμο φορώντας ένα κόκκινο πουκάμισο και συνελήφθη από τους αστυνομικούς οι οποίοι τον μετέφεραν σε αυτό το σπίτι. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε και γιατί τον συνέλαβαν ακόμα, όταν άρχισαν να τον χτυπούν και να τον βασανίζουν. Είχε κατηγορηθεί ώς κομμουνιστής μόνο και μόνο επειδή φορούσε κόκκινο πουκάμισο. Έμεινε στη φυλακή για 24 ώρες.

Το 1968 το σπίτι νοικιάστηκε από μια ομάδα Γερμανών Αρχαιολόγων, όταν έγινε η επανεκκίνηση των ανασκαφών στην Ακρόπολη της Τύρινθας. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές αυτές είναι συνδεδεμένες με τον Ερρίκο Σλίμαν που το 1876 ξεκίνησε τις ανασκαφές στην Ακρόπολη. Το σπίτι έπρεπε να μεταμορφωθεί ξανά για να γίνει η κατοικία της αρχαιολογικής ομάδας. Το δωμάτιο του πρώτου ορόφου χρησιμοποιήθηκε ώς τραπεζαρία και καθιστικό, το δωμάτιο μας Ερατώ χρησιμοποιήθηκε ώς γραφείο και βιβλιοθήκη, τα δωμάτια στα αριστερά του ήταν δωμάτια φιλοξενούμενων και δεξιά κουζίνα και μπάνιο. Η ζωή το 1968 ήταν πολυ διαφορετική, ειδικά στο Ναύπλιο. Δεν υπήρχαν βιομηχανικά προϊόντα και εισαγωγές, έτσι, όλα τα έπιπλα κατασκευάστηκαν από τοπικούς ξυλουργούς και ακόμα και τα στρώματα ήταν χειροποίητα, απλά αλλά λειτουργικά.

Η κυρία Ανθούλα ήταν η μαγείρισσα και ετοίμαζε στην ομάδα αλλά και τους επισκέπτες παραδοσιακά Ελληνικά φαγητά. Το σπίτι ήταν σημείο συγκέντρωσης για αρχαιολόγους και φοιτητές των πανεπιστημίων της Ευρώπης.

Το 1995 ενοικιάσαμε το σπίτι και το μεταμορφώσαμε σε μικρό ξενοδοχείο. Από τότε, φιλοξενούμε ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο.